|
|
|
|
Aan
de dood ontsnapt…. De wonderlijke geschiedenis van bouvier Aukje, bijgenaamd “de Belg” Al sinds 1980 hebben wij bouviers. Onze eerste bouvier Coco kwam uit de kennel van Jascha van Leeuwen. Zij was waarschijnlijk de eerste ongecoupeerde boef en werd door Jascha ‘het konijn’ genoemd. Coco was een echte bouvier met karakter. Ze dulde geen tegenstand van andere honden en dit gaf wel eens aanleiding tot hilarische toestanden met boze eigenaars van minder fortuinlijke honden. Na het overlijden van Coco (bijna 11 jaar) was het zo stil in huis, dat wij snel een andere bouvier wilden. We kwamen terecht bij de kennel Cerberushof van de fam Harmers in Hoofddorp. Wij kregen eerst Omi en daarna kwam haar kind Gijsje erbij. Omi was een gecoupeerde dondersteen, die vrachtwagens en rammelende karren het einde vond. Het was een wereldhond, niet lief voor iedereen, maar wel een die mij tot in het uiterste beschermde en vertrouwde. Omi voedde haar kind Gijsje netjes op en Gijsje was een karaktervolle, pittige en toch ook heel lieve hond. Nadat wij Omi op bijna 13 jarige leeftijd moesten laten inslapen werd Gijsje zwaar depressief en erg verdrietig en zo kwam begin 2002 onze bouvier Aukje in huis. Gijsje was inmiddels ook alweer 10 jaar, maar zorgde er wel voor dat zij de leiding hield over kleine Aukje. Aukje was een zeer speelse vriendelijke pup, die helemaal uit haar dak ging als Eva, een jonge vriendin van ons, op bezoek kwam Hondenschool Appel Wij dachten dat de opvoeding van Aukje wel weer vanzelf zou gaan, maar dat bleek niet waar te zijn. Aukje was bijzonder eigengereid. Ze kon je aankijken met een zelfverzekerde blik en ging zoveel mogelijk haar eigen gang. Toen Aukje groter en sterker werd, werd het moeilijker voor mij om haar in de hand te houden en zo kwam ik voor het eerst bij een hondenschool terecht: hondenschool Appel in Noordwijkerhout, geleid door Cees Mutsaerts. Samen met echtgenote Leni en dochter Sandra brengen zij de honden en bazen enige discipline bij , maar ook vooral veel liefde voor het eigene van de hond. Cees heeft jarenlange ervaring met het trainen van honden, op een hondvriendelijke manier en de relatie hond-baas staat bovenaan. Hij is een natuurtalent met de honden en zelfs de moeilijkste hond heeft ontzag voor hem. Cees had Aukje meteen door. Ze was een nog niet gesocialiseerde bouvier, maar goed trainbaar. Aukje werd goedgekeurd en we mochten starten bij de cursus gehoorzame hond. We hebben drie maal examen moeten afleggen om uiteindelijk toch met een behoorlijk aantal punten het diploma gehoorzame hond te halen. We kregen de smaak te pakken en de wekelijkse trainingen op dinsdagavond werden een feestelijk uitje. We leerden veel, ook al meende Aukje soms dat de training een speeluurtje was. In het begin van mijn kennismaking met de school zag ik vol verbazing de honden die met de B-cursus bezig waren: afliggen uit zicht, staan en betasten, figuur 8 aangelijnd en los, hoogtesprong, terugzenden naar de plaats, sorteren, apporteren enz. Ik had me niet kunnen voorstellen dat wij dat ook zouden kunnen. Aukje is per slot van rekening een bouvier en geen labrador die in twee tellen alles leert. Langzaam maar zeker, en soms meelijwekkend en hoofdschuddend gadegeslagen door Cees leerden wij heel veel, op ons tempo. Aukje neemt er de tijd voor en als zij geen zin heeft om “af” te gaan moet je van goeden huize komen om dat voor elkaar te krijgen. Zelfs Cees, waarvoor Aukje toch echt ontzag heeft, werd af en toe met een verontwaardigde en autoritaire blik bekeken. Geen zin vandaag, dacht Aukje, en ging uitgebreid spelen met een andere hond of wandelde van het veld af…doei! Dit welbekende eigengereide gedrag van de bouvier leverde Aukje bij Cees de bijnaam “de Belg”op. Ik vond dit wel grappig; Ik ben zelf van Belgische afkomst, maar dat wist Cees niet ... Na de gehoorzame hond slaagden wij voor de A en de B cursus en na een jaar training haalden wij in maart 2005 glansrijk het GG1diploma.
Kreupel In de loop van 2005 kreeg Aukje meer moeite met de trainingen en was zij af en toe kreupel aan de rechtervoorpoot. Een kuurtje Rimadyl en rust gaf tijdelijk soelaas, maar uiteindelijk wilde zij de hoogtesprongen niet meer doen en afliggen werd nog problematischer. Na onderzoeken, röntgenfoto's en een botscan bleek in april dat Aukje geopereerd moest worden aan de rechter-elleboog. De revalidatie verliep eerst voorspoedig, maar na een aantal weken werd zij stijver en kreeg meer pijn. Ze kreeg weer Rimadyl, maar deze keer zonder resultaat. Aukje werd stiller en meer teruggetrokken. Ze wilde liever niet uit en van een vrolijke eigenwijze hond werd zij een wat teruggetrokken hond. Ze staarde dromerig en verdrietig voor zich uit, maar je werd wel altijd kwispelend verwelkomd. Sepsis : bacteriele endocarditis. Intensive care afdeling Utrecht Op maandag 19 juni 2006 kreeg Aukje koorts, ze werd heel ziek en liep moeizaam. De dierenarts gaf allerlei medicijnen en prikte bloed. Even leek de situatie iets te verbeteren, maar een dag later kon ze niet meer op haar rechterpoot staan. Ze gilde van de pijn als je haar rechterschouder aanraakte en had koorts. De bloeduitslagen waren afwijkend en we werden door onze dierenarts verwezen naar een gespecialiseerde kliniek in Amsterdam. Aukje werd daar dinsdag opgenomen en op woensdag barstte er een abces open boven de staart, het bloedbeeld was weer genormaliseerd en Aukje leek beter. In de hoop dat het abces de koorts had veroorzaakt ging ze mee naar huis. ‘s Avonds werd Aukje echter steeds zieker. Ze klappertandde en joelde van de pijn. We gingen dezelfde avond weer terug naar Amsterdam. Men vermoedde dat er sprake was van een tumor in de rechter-oksel. Aukje kreeg pijnstilling en de volgende ochtend konden we dankzij een spoedverwijzing van onze dierenarts terecht in de universiteitskliniek in Utrecht. Daar werden we opgewacht door een team dierenartsen en co-assistenten. Aukje werd prinselijk op de brancard door het ziekenhuis gereden en keek zeer alert en belangstellend om zich heen. Het algemeen lichamelijk onderzoek liet een groot aantal problemen zien: halfzijdige verlamming, gebogen houding naar links, ernstige onrust en piepen, dikte in de lies en ontstekingen van de huid. De trombocyten waren gedaald, met als gevolg onderhuidse bloedingen. Er volgden allerlei onderzoeken en de volgende dag vrijdag werd een MRI gemaakt. Ik heb die dagen vaak moeten denken aan het nut van de trainingen bij Cees. Het staan en betasten komt op de cursus iedere week aan de orde. Het is zo belangrijk dat je hond goed onder appel is en zich zonder problemen laat onderzoeken. Aukje gedroeg zich voorbeeldig. Ze was heel dapper en lief en had de artsen en verpleging voor zich weten te winnen. Ze werd opgenomen en bedrukt ging ik naar huis. Vreselijk om je hond achter te laten, maar daar zijn alle faciliteiten en expertise aanwezig. Het enige dat wij konden doen was afwachten. In Amsterdam had dierenarts-internist den Hertog woensdag bloed geprikt en een bacteriologische kweek ingezet. De afwijkende uitslagen waren binnen en hij was zo attent om mij te bellen en de uitslagen door te geven aan Utrecht. De MRI op vrijdag gaf een massa aan in de rechter-oksel. Na het aanprikken van deze massa en celonderzoek bleek dat er sprake was van een septische ontsteking, die zich verder uitbreidde over het gehele lichaam. Als oorzaak werd een bacteriele endocarditis gevonden, de bacteriën hadden zich genesteld op de hartkleppen. Aukje werd overgeplaatst naar de intensive care. De situatie was zeer ernstig en het was onzeker of zij het wel zou overleven. Aukje was een hoopje ellende. We besloten het weekend af te wachten of er verbetering zou plaats vinden. Hartverwarmend was het medeleven met het wel en vooral het wee van de vele kennissen, vrienden en dokters. Tot in Spanje aan toe! Onze vriendin Mia, die samen met man en hond Collie zo n viertal maanden in Spanje woont, heeft heel wat kaarsjes in de kerk gebrand. Tot verontwaardiging van de Spaanse pastoor, die vond dat je niet mocht bidden voor een hond, want honden zouden geen ziel hebben. Mia, die zeer vasthoudend is, heeft de pastoor weer op het rechte pad gekregen, en uiteindelijk leefde het hele dorp mee met La Perra. Tot verrassing van de artsen bleef Aukje in leven en na een week opname konden Eva en ik haar ophalen. Zij had een spalkje ter ondersteuning van de rechtervoorpoot omdat deze nog steeds verlamd was. Ze kreeg heftige pijnstilling (opiaten) en een hoge dosering antibiotica. Bij thuiskomst kon ze niet zelfstandig uit de auto komen en ze werd door sterke Eva het huis binnengedragen. Onze oude bouvier Gijs reageerde zeer nerveus en onrustig op al dat gedoe in huis. De ontslagbrief stemde ons niet vrolijk. De prognose was zeer dubieus; Langdurige antibioticabehandeling werd geadviseerd en ten aanzien van het lopen was men ronduit zeer pessimistisch. Twee dagen na thuiskomst kreeg Aukje grote abcessen op de rechtervoorpoot en ze was compleet uitgeput. Ze at slecht, kon nauwelijks lopen en de dierenarts vroeg zich af of het nog reëel was om door te gaan met de behandeling. Aukje had tijdens haar opname op de intensive care in Utrecht gevochten voor haar leven en ik wilde haar na deze strijd niet zomaar laten gaan. Ze verdiende beter. Ze kreeg speciale voeding en hoge doseringen antibiotica toegediend en ik smeerde calendula en terramycine voor de abcessen. Ook gaf ik haar homeopathische middelen. Regelmatig ging ik kleine eindjes met haar de tuin in. Drie weken na thuiskomst van de intensive care hebben we in Amsterdam een echo laten maken van de milt en van het hart. De echo van het hart gaf de klepproblemen door de bacterien weer, maar de milt was niet meer ontstoken. Aukje kreeg Fortekor ter ondersteuning van het hart en wij gingen verder met verzorgen en revalideren. Na drie maanden antibioticabehandeling besloten wij de antibiotica te staken. Aukje knapte aardig op. Ze had weliswaar weinig energie en was nog wat apathisch en sloom, maar ze kwispelde wel blij en was heel aanhankelijk. Inmiddels werd onze 15-jarige bouvier Gijsje ziek en we hebben haar op 30 augustus laten inslapen. Aukje huilde hard toen Gijsje werd opgehaald voor de crematie. Nog steeds mist ze Gijs. “Aukje heeft voor de hemelpoort gestaan“ In verband met een vermoeden van vocht achter de longen als gevolg van hartfalen konden we terecht voor een nieuwe echo en consult bij dierenarts-internist den Hertog in Amsterdam. Hij onthaalde ons met open armen en met bovenstaande uitspraak. Gelukkig werden er geen afwijkingen gevonden. Aangezien Aukje nog vrij apathisch en sloom was gaf hij het advies weer pijnstillers te geven, omdat hij vermoedde dat zij nog pijnklachten had. Met metacam (ik durfde geen rimadyl meer te geven) knapte Aukje best goed op, ze ging weer beter bewegen en werd wat vrijer. Ikzelf kreeg ook het gevoel dat Aukje aan de beterende hand was. Het is moeilijk om een hond die zo ziek is geweest weer als gezond te behandelen. Bij elke kleine gedragsverandering schrik je en dat heeft wellicht ook weer invloed op het gedrag van de hond. Ik besloot om voorzichtig met haar te gaan trainen bij de hondenschool. Cees zorgde voor een aangepaste groep en de eisen waren niet zo hoog. Aukje voelde zich direct weer thuis op de cursus en was blij de andere honden, haar maatje Collie en Cees te zien. Tijdens de training is zij aktief en blij en beweegt zich goed. Acupunctuur… 6 maanden later…. Door toeval, zoals het meestal gaat, kwam ik in contact met Peter van Kervel van acupunctuurcentrum Kockengen. Hij doceert in binnen- en buitenland en behandelt in zijn klinische praktijk ook dieren. Hij was meteen geïnteresseerd in de ziektegeschiedenis van Aukje en hij nodigde ons uit voor een onderhoud. Een zeer intrigerende ervaring. Acupuntuur is voor ons een heel nieuwe benadering van ziekte en gezondheid. Aukje heeft sinds 20 oktober vier acupunctuurbehandelingen gehad en het resultaat is verbluffend. Tijdens de eerste behandeling, die gericht was op het ontgiften van het lichaam, reageerde Aukje zeer heftig. Tot mijn grote verbazing werd na een dag haar eetlust beter, haar ontlasting was weer normaal en zij speelde weer wat meer. Na de tweede behandeling was Aukje ontspannen en rustig. Het lijkt alsof zij nu haar ziekteperiode achter zich heeft gelaten en weer een stukje gezondheid heeft teruggekregen. De derde en vierde sessie waren meer gericht op de neurologische problematiek en ook hiervan is het resultaat al duidelijk merkbaar. De pijnstillers zijn inmiddels tot een minimum gereduceerd en Aukje loopt aangelijnd zo’n 45 minuten zonder problemen. Spelen met andere honden vindt zij nog steeds heel eng en vermijdt zij ook zoveel mogelijk. Ook Cees vindt dat Aukje veel beter loopt. Haar conditie is duidelijk beter, ze is meer in balans, maar blijft wel kwetsbaar. Zij heeft ook haar mindere dagen, maar er is een duidelijk stijgende lijn aanwezig. Wij gaan uiteraard door met acupunctuur en de training bij Cees en ik geniet iedere dag van de gedoseerde wandelingen met een gezellige aanhankelijke bouvier, die ook regelmatig weer stokstijf blijft staan omdat zij er geen zin in heeft ….. de Belg.
Ria Vorkink, Eva, Aukje |
|
U kunt een e-mailbericht met vragen of opmerkingen over deze website verzenden aanbeheer@hondenschool-appel.nl
Copyright © 2001 Hondenschool Appèl
|
