|
|
|
|
Dierenmishandeling
Al heel wat jaren wonen mijn man en ik samen met onze honden vanaf april tot september in de Spaanse Pyreneeën in een klein dorpje met 59 inwoners, op loopafstand van een prachtig nationaal park: de Ordesa.
Met de meeste bewoners kunnen we het heel
goed vinden, behalve met onze buurman. Hij heeft een boerderijtje met 20 koeien,
een paard en honden. Die honden moeten heel hard werken; ’s
morgens moeten ze alle koeien opdrijven hoog de bergen in, waar nog genoeg gras
is, en ’s avonds weer terugbrengen naar de stal. De meeste honden blijven de
hele dag in de buurt van de koeien om te voorkomen dat ze teveel afdwalen. De honden krijgen nauwelijks te eten; als
de buurman vindt, dat de honden niet genoeg hun bSest doen, “beloont” hij ze
met een flinke aframmeling. Ieder jaar heeft hij wel weer nieuwe
honden; ze verdwijnen spoorloos, en soms hoor je zo’n vreselijk gegil, dat we
er zo langzamerhand van overtuigd zijn dat hij ze doodslaat. We hebben al van alles gedaan, aangifte
bij de politie, wat niet helpt (geen bewijs). Ruzie gemaakt met hem, met als
resultaat dat we niet meer op zijn terrein mochten komen, en zodoende ook zijn
honden geen eten meer konden brengen. Toen we in het voorjaar van 2002 weer in
Spanje aankwamen, zagen we dat hij weer een nieuw hondje had. Een teefje wat op
een Bordercollie leek. Het dier lag
aan een ketting van nog geen meter lang en zag er afschuwelijk uit. Volgens hem
was ze ongeschikt om bij de koeien te blijven, dus moest ze maar het erf
bewaken. We hoorden haar dag en nacht janken en na een maand was voor ons de
maat vol; mijn man heeft de ketting doorgeknipt en haar meegenomen. Ze bleek een
gebroken achterpoot te hebben, en zat
vol met wonden; haar nek stond scheef van de zware ketting en ze was broodmager.
Op zo’n moment denk je niet aan de gevolgen, en we besloten om haar hoe dan
ook te houden, anders zou ze doodgaan. De buurman beschuldigde ons van het
stelen van zijn hond, de politie kwam erbij, en voordat we het wisten zaten we
allemaal op het politiebureau. Onder geen enkele voorwaarde wilden wij de hond
teruggeven. We riskeerden een strafzaak tegen ons, en we moesten onze paspoorten
inleveren. De rechter moest maar uitmaken, of er
sprake was van dierenmishandeling. We beseften dat we geen keus hadden: de hond
moest terug naar haar baas. De enige oplossing was om haar te kopen, wat we ook
gedaan hebben, voor heel veel geld. Een dier heeft helaas in Spanje in
sommige streken geen enkele bescherming te verwachten van de overheid, dat
hebben we wel geleerd. Maar zoals Johan Cruyff al gezegd heeft: “ieder nadeel
heeft z’n voordeel”: we hadden haar gered! Na heel wat dierenarts bezoeken
knapte ze lichamelijk aardig op, maar voor mannen en heel veel andere dingen was
ze doodsbang. Op dat moment hadden we een pointer, Chanel, en met haar hulp
kreeg ze wat meer zelfvertrouwen. Onze Chanel was toen 11 jaar, en was als
een moeder voor haar, maar al dat verdriet en angst gaat niet zomaar
over. Toen we weer in Nederland terug waren,
beseften we dat er meer nodig was dan alleen goede verzorging. Collie, zoals we haar genoemd hadden,
bleef toch heel angstig en we besloten, dat we twee dingen konden doen: een
hondenschool of gedragstherapie. Via internet kwamen we bij Hondenschool Appèl
terecht. Er wordt in een groep getraind, maar juist zoals in het geval van
Collie was en is er nog steeds heel veel persoonlijke aandacht, zodat
gedragstherapie niet meer nodig was. Als volwassen hond begon Collie aan de
puppy cursus, en je zag haar vooruitgaan, niet alleen met leren, maar ook in
haar gedrag. We zijn nu 2 jaar verder en ze heeft nu 4 diploma’s!
Zonder Leni, Sandra en Cees van Hondenschool Appèl waren we niet zover
gekomen. Ze houden van je hond, ook als ze daar meer tijd en aandacht voor
moeten insteken dan normaal. Helaas is onze Chanel dit jaar overleden, en Collie
werd prompt bang voor honden die ze niet kent. Ze mist haar oude vriendin en
“pleegmoeder”. Maar met hulp van Cees zullen we daar ook wel
weer overheen komen. We blijven trainen, niet alleen de honden krijgen
meer zelfvertrouwen, maar ook de bazen en bazinnen. Al heb je een leven lang
ervaring met honden, zonder hulp lukt het niet. Het mooiste is toch dat je kunt zeggen:
“Bedankt allemaal. Het is gelukt, mijn hond is gehoorzaam, en heeft een fijn
leven zonder problemen.” Mia Perreyn en Collie |
|
U kunt een e-mailbericht met vragen of opmerkingen over deze website verzenden aanbeheer@hondenschool-appel.nl
Copyright © 2001 Hondenschool Appèl
|
