|
|
|
|
Duke Hogenes van Wassenaar de Dalmaat “Schrijf
je wel een stukje voor het blad als Duke z’n GG1 heeft gehaald?”, vroeg de
fokker tijdens een bezoekje met wandeling om te zien wat er van Duke geworden
was.
Nooit
gedaan en we staan ondertussen alweer aan de vooravond van z’n GG2-examen, dus
ach...wat tijdverdrijf achter de pc voor mij en wat bladvulling voor het
Dalmatisch Nieuws en de website van de hondenschool kan geen kwaad. We
beginnen maar bij het begin. Ik was
alweer een tijdje alleen (hiephoi!) en wilde een hond maar wist nog niet wat
voor ‘n ras. Bij elk ras wat ik tegen kwam en leuk vond qua uiterlijk of
uitstraling verdiepte ik me erin en kwam er meestal snel achter dat dat ras dan
meer ‘tegens’ dan ‘voors’ had. Ik vind sowieso dat je hond moet passen
bij je eigen karakter maar ook fysiek moet het klikken met je verdere eigen
wensen en eisen....geen slome duikelaar voor mij maar een pittig, eigenwijs en
energiek ding. Ik sport niet meer dus laat mij maar noodgedwongen flink lopen
dan. Dat
zoeken naar een goede ‘partner’ ging zonder resultaat zo een jaar lang door
tot een vriendin van me de dalmaat voorstelde als mijn toekomstige maatje. Zelf
had ik de dalmaten al overgeslagen want wat moet je met zo’n disneyhond? Nou
goed, ze zegt het niet voor niets, dus ik verdiep me er toch maar in en jahoor,
hoe verassend... een dalmaat is wel een hond die bij mij gaat passen. Nog wat
over nadenken en lezen en de keus is gemaakt. Met de opmerkingen die je naar je
hoofd geslingerd krijgt als je met een dalmaat op straat loopt leren we wel
leven.
Dan volg
je de officiële weg via de rasvereniging, want als je serieus bent en logisch
nadenkt wil je alleen maar een beestje uit een nest waarbij je zeker weet dat de
fokker z’n best heeft gedaan en alle regels en adviezen heeft opgevolgd die
voor dit ras gelden. Enfin, ik hoef hopelijk de lezers van dit blad niet uit te
leggen dat je een dalmaat (of welk ander ras ook) niet op martkplaats.nl, in
Antwerpen op de vogeltjesmarkt of in de dierenwinkel moet kopen. Broodfokkers
heb ik ook iets op tegen, maar dat is persoonlijk en zal ik verder niet over
uitweiden behalve dan indien dit gebeurt als een soort levensmissie ik daar
niets op tegen heb. Ik kwam
al snel bij pupbemiddeling, werd vrolijk en goed geholpen en kreeg meteen drie
telefoonnummers van fokkers die een nest verwachtten of al hadden en nog niet
alles ‘kwijt’waren. Op internet nog even gesnuffeld bij deze namen wat ik
over ze kon vinden, eentje redelijk in de buurt gezocht (ik woon in Wassenaar en
werk in Zoetermeer) en kwam uit bij “of Duke’s Proud” in Zwijndrecht.
Dan denk je natuurlijk meteen dat deze naam de reden is dat mijn hond
Duke heet.....gedeeltelijk waar maar slechts voor zo’n 30%. Mijn eigen bijnaam
was al voor vele jaren “de graaf” (vraag me niet waarom want dat weet ik
niet meer) en was ooit verschrikkelijk fout vertaald en gewijzigd naar “le Duc”.
Dat is de tweede 30%....De derde 30% komt van een goede vriendin die als bijnaam
“DushiDuke” heeft en de laatste 10% komt van het simpele feit dat Duke
gewoon een korte en krachtige naam is. Een hond moet je nu eenmaal niet
JanJaapOlivier noemen.
Waarschijnlijk
moest dit gewoon zo zijn en lopen. So be it. Ik dwaal
af en was bij “of Duke’s Proud”....De kennel blijkt na een eerste afspraak
te bestaan uit twee dalmatenfreaks Sandra en Martijn, superaardige lui maar je
ondertussen (terecht) van top tot teen beoordelen of je niet een hond zoekt die
de douche voor je aan kan zetten (zucht...) en of
je niet op zoek bent naar een cadeutje voor je dochter die de week daarna
jarig is (die mensen blijken te bestaan....), of je wel weet wat je op je hals
haalt, etc. etc. Ik kwam
door de “keuring” en later bleek ook nog dat ik eerste keus had uit een nest
van drie teefjes en zes reutjes (nadat ze zelf één reu en één teefje zelf
hadden uitgezocht voor een verder nageslacht). Tsja, en dan komt er op een dag
een moment dat je moet kiezen uit al die
vrolijke, geestige, jolige, speelse hartenbrekers......vreselijk!!!!! De keus voor een reu had ik wel al gemaakt want ik hanteerde
de stelling “er komt bij mij geen teef meer binnen, niet op twee benen, niet
op vier poten” (met excuses voor de vrouwelijke lezers voor de grove
benaming). Dit naast het feit dat reutjes wat aanhankelijker zijn en ik geen zin
had in de vrouwelijke nadelen die een teef met zich meebrengt. Dan maar eentje
waar je de mannelijke driften in toom moet proberen te houden, maar dat moet wel
lukken. Op dat vlak begrijp ik ‘m tenslotte.
Bijgestaan
door Dushiduke uiteindelijk gekozen voor een reutje met een oogvlek. Jaja, dat
mag niet volgens de standaard maar ik was toch niet van plan ermee te fokken of
wedstrijden mee af te lopen. Het was een pittige pup die de bijnaam Kliko al had
omdat ie echt alles afstruinde voor eten en er niet voor terugdeinste om
daarvoor alles overhoop te halen. Een pittig ding die ook een pittig baasje
nodig heeft om hem onder controle te houden. Prima, laat maar komen. Die
oogvlek heb ik geweten...pffff...naast de standaard opmerkingen waar we allemaal
last van hebben vallen de meeste vrouwen flauw als ze dat charmante koppie zien.
Die hond van mij versiert met z’n aangeboren oogmake-up meer vrouwen per uur
dan ik in een heel leven. Wat zal
ik er van zeggen? Soms jaloers, soms misbruikmakend van de “ijsbreker” en
soms irritant. Het ligt natuurlijk ook aan mijn eigen bui op dat moment.
Ik
zal jullie de details besparen van de puppy- en pubertijd van Duke (tenzij
jullie natuurlijk allemaal mailtjes, faxen en brieven gaan sturen naar de
redactie hiervoor). De bedoeling was eigenlijk een stukje te schrijven over de (GG-)training
en alles wat daarbij komt kijken. Voor de inhoud van de trainingen zelf verwijs
ik jullie echter naar het nummer 1 van 2003 van Dalmatisch Nieuws waar Monica
van den Berg een leuk stukje over heeft geschreven. Dat stukje ging dan
voornamelijk over GG1, maar GG2 en GG3 is eigenlijk niet veel anders, alleen dan
met een nòg hoger appèl en wat andere, steeds moeilijker wordende oefeningen,
gebruikmakend van wat je daarvoor allemaal hebt geleerd. Alles gaat geleidelijk
en ja, als je als beginner een paar GG3-ers bezig ziet ben je meteen
gedesillusioneerd, sterker nog...als ik nu als GG2-er een GG3-er bezig zie kan
ik ook aardig depressief worden, maar nogmaals, alles gaat geleidelijk, kost
natuurlijk tijd maar ook jij en jouw hond kunnen straks wat de meer gevorderde
hondjes nu ook voor elkaar krijgen, ook al heb je “maar” een eigenwijze
Dalmaat en geen “ik-doe-alles-voor-m’n-baas”-Mechelse herder. Duke
heb ik op een zaterdag opgehaald en begon meteen de eerste dinsdag daarop met
puppytraining. Ik had me voorgenomen het eerste jaar veel tijd te besteden aan
de opvoeding daar je de jaren daarna daar er alleen maar van kan profiteren en
plezier van kan hebben. Zou iedereen eigenlijk moeten doen, of beter nog, wat
voorlichting vóórdat de hond is aangeschaft zou al heel wat dierenleed schelen
denk ik. Ik kwam
via internet terecht bij hondenschool Appèl in Noordwijkerhout. Redelijk in de
buurt en de wijze van training op basis van beloning stond me wel aan. De hond
moet het leuk vinden, ik zoek geen gefrustreerde ex-militair die honden als
mensen ziet en ze wel even zal opvoeden door ze aan een stuk door te drillen en
corrigeren. Of b.v. een hondenschool die (onterechte) opmerkingen maakt over het
zogenaamde slechte uiterlijk van de hond, daar het voedsel wat de hond krijgt de
schuld van geeft en vervolgens het produkt promoot wat ie “toevallig” erbij
verkoopt kan voor mij ook het dak op. Sommige hondenscholen zouden zelf wel wat
opvoeding kunnen gebruiken.
Appèl
staat onder leiding van Cees Mutsaerts die zijn sporen in het trainen van honden
al ruimschoots verdiend heeft na ruim 20 jaar ervaring op alle denkbare niveaus.
Hij heeft nu z’n eigen school en doet het als hobby. De school is niet groot,
maar gezellig en de enthousiaste relatie baas/hond staat nummer 1. Wat ik in het
begin wat minder vond waren de examens na afloop van een cursus, maar dat was
waarschijnlijk nog een frustratie van mijzelf van vroeger. Ik begon
dus al vroeg met de puppycursus, deed de cursus gehoorzame hond er achteraan,
bleef nog hangen voor de A-cursus, deed dan toch maar de B-cursus, ging gewoon
door voor GG1, slaagde zowaar en sta nu dus aan de vooravond van het examen GG2.
In één zin is dat de beschrijving van anderhalf jaar lang training, alhoewel,
theoretisch dan... Ik hoop
niet dat Cees dit leest, want soms deed ik er gewoon niets aan. Je hebt niet
altijd zin en tijd om elke dag maar weer je best te doen om te zorgen dat de
hond de betreffende oefeningen perfect uitvoert op de training zelf. Ik zeg dat
nu wel heel stoer maar als ik met Duke op straat, duin, strand of bos loop
betrap ik mezelf erop dat ik constant bezig ben met training. Misschien niet
zozeer oefeningen als “terugzenden plaats” ofzo, maar met de basis van alle
oefeningen zoals zit, af, blijf, staan, volgen en als ik een hek zie kan ik het
ook niet laten om hem er overheen te laten springen, aan de andere kant netjes
te laten zitten en hem weer terug te roepen over het hek. Buiten de training
doet Duke dat alles als een dolle dwaas en zelfs tegen het perfecte aan. Alle
commando’s voert ie zo snel en zo goed mogelijk uit (soms hoorbaar onder
protest en met een smekende blik van “heb ik nu niet genoeg gedaan?”) met
volgens mij maar één doel en dat is “vrij”. Supergelukkig neemt ie dan
weer een sprint en gedraagt zich als elke andere hond. Op de training zelf gaat
het wat minder perfect, maar dat is te danken aan al die andere interessante
hondjes die aanwezig zijn en al die heerlijke geuren die Duke van elke
grasspriet opsnuift want dat zijn er natuurlijk nogal wat als in de loop van de
trainingsavond tientallen honden het veld hebben betreden. De moeilijkheidsgraad
is op training wat hoger daardoor.
Trainen....wat
ook goed helpt om het kwartje bij (nieuwe) oefeningen wat eerder te laten vallen
is de ultieme beloning: de volle voederbak. Ik heb Duke tot op de dag van
vandaag nog nooit zomaar z’n eten gegeven, hij moet er altijd wat voor doen en
mag pas gaan eten als ik daarvoor toestemming geef. Al duw je die bak onder
z’n neus, hij zal niet eerder beginnen. Eén
anekdote dan: Duke was een keer uit logeren en er werd op een gegeven moment
gebeld met de vraag of ie wel eens vaker niet at, want hij zat al 25 minuten
vlak voor z’n voerbak te wachten en te staren......oeps...vergeten te melden.. Nou goed,
al met al ben ik nog steeds bezig met GG-training. Niet omdat het zonodig moet
maar als je besluit een hond te nemen moet je vind ik ook de nodige tijd eraan
besteden en of je dat nu doet met training, behendigheid, tracking of weet ik
veel wat doet er dan niet zoveel toe. Soms
vragen de mensen wel eens aan me hoe lang ik nog doorga met die trainingen. Ik
weet het niet, ik zeg altijd maar dat ik doorga tot ie kan koken en
stofzuigen.....we zien het wel...
Ik
stop maar....oja, met de wijsheid die je op training opdoet kan je je hond nog
veel meer leren dan alleen maar die oefeningen die daarvoor nodig zijn. Snel en
makkelijk zelfs. Met consequent zijn, duidelijk, korte commando’s bereik je al
een heel eind. Je hoort wel eens zo’n hondeneigenaar op straat met de meest
vriendelijke stem: “foei schatje dat mag je niet doen hoor want dat vind ik
helemaal niet leuk en als je zo doorgaat krijg je niet de restjes van het
avondeten en dat blablablablabla”. Moet je zo’n hond zien kijken dan na
zo’n preek! (en mij naar die baas/bazin!) Reserveer
en plan je tijd voor de hond en je hebt er beiden plezier van. Daar gaat het
allemaal om, toch? ...laatste
update...Duke is op 20-4-2004 geslaagd voor GG2
|
|
U kunt een e-mailbericht met vragen of opmerkingen over deze website verzenden aanbeheer@hondenschool-appel.nl
Copyright © 2001 Hondenschool Appèl
|
